Zamek Rogowiec

Opis:

Ruiny zamku Rogowiec znajdują się w Sudetach Środkowych, w paśmie Gór Suchych (będących częścią Gór Kamiennych). Obiekt usytuowany jest na stożkowatym, stromym szczycie Rogowiec na wysokości 870 m n.p.m., co czyni go najwyżej położonym zamkiem na terenie dzisiejszej Polski. Historia warowni Zamek powstał pod koniec XIII wieku jako jedno z kluczowych ogniw łańcucha umocnień granicznych na południowych rubieżach księstwa świdnicko-jaworskiego. Koniec XIII w.: Inicjatorem budowy był książę świdnicko-jaworski Bolko I Surowy. Zamek miał za zadanie strzec granicy z Czechami oraz szlaków handlowych. 1299 r.: Pierwsza bezsporna wzmianka w dokumentach pisanych, w której wymienia się Reinsko jako kasztelana zamku (tzw. burgrafa). Potwierdza to funkcjonowanie obiektu jako w pełni zorganizowanego ośrodka administracyjno-wojskowego. XIV w.: Zamek pozostawał w rękach Piastów śląskich, m.in. księcia Bernarda Statecznego oraz Bolka II Małego. Był wielokrotnie rozbudowywany, stanowiąc trudną do zdobycia twierdzę. 1392 r.: Po śmierci księżnej Agnieszki (wdowy po Bolku II), na mocy wcześniejszych układów dynastycznych, księstwo wraz z zamkiem Rogowiec przeszło pod bezpośrednie panowanie Korony Czeskiej. XV w.: W okresie wojen husyckich warownia została opanowana przez husytów, a w kolejnych dekadach stała się siedzibą rycerzy-rabusiów (tzw. raubritterów). Wymienia się tu m.in. Franza von Pogrella oraz członków rodu von Schellendorf, którzy stąd dokonywali napadów na kupców na Śląsku i w Czechach. 1482 r.: Położono kres działalności rozbójniczej. Zamek został oblężony i zdobyty przez wojska dowodzone przez Georga von Steina, dowódcę sił króla węgierskiego i czeskiego Macieja Korwina. Po zdobyciu zamek celowo wysadzono i rozebrano, aby nie mógł służyć jako kryjówka. Od tego czasu pozostaje w trwałej ruinie. Architektura Założenie obronne wzniesiono głównie z miejscowego kamienia – nieciosanego melafiru. Ze względu na uwarunkowania topograficzne warownia miała nieregularny kształt. Zamek Górny: Obejmował wierzchołek góry z wewnętrznym dziedzińcem. Jego głównym elementem była potężna, cylindryczna wieża (stołp) o średnicy około 10 metrów i grubości murów dochodzącej do 3 metrów. Znajdował się tam również dwuskrzydłowy budynek mieszkalny załogi. Zamek Dolny (Podzamcze): Otaczał zamek górny i był zabezpieczony linią murów obwodowych. Wjazd na dziedziniec prowadził przez bramę oflankowaną dwiema basztami. Stan obecny Do czasów współczesnych zachowały się jedynie relikty założenia: fragmenty murów obwodowych, zarysy murów budynków mieszkalnych oraz widoczne w terenie fundamenty cylindrycznej wieży głównej. W 1961 roku na terenie zamku przeprowadzono badania archeologiczne, które pozwoliły dokładnie zrekonstruować jego rzut poziomy. Legenda o zaginionym skarbie raubritterów Najpopularniejsza legenda związana z Rogowcem dotyczy ukrytych w nim bogactw. W XV wieku zamek był gniazdem rycerzy-rabusiów (tzw. raubritterów), m.in. z rodu von Schellendorf, którzy masowo łupili kupców podróżujących szlakami handlowymi między Śląskiem a Czechami. Według podań, gdy w 1482 roku pod warownię podeszły przeważające siły zbrojne Georga von Steina (wysłane przez króla Macieja Korwina w celu pacyfikacji rozbójników), obrońcy wiedzieli, że zamek ostatecznie upadnie. Nie mając czasu na ewakuację zrabowanych kosztowności, rzekomo zamurowali złoto w głębokich lochach lub ukryli je w szczelinach wulkanicznych skał wokół szczytu. Z historycznych zapisków wynika, że wojska królewskie faktycznie nie odnalazły na zdobytym zamku spodziewanych łupów. Poszukiwacze skarbów przez stulecia wierzyli, że złoto raubritterów wciąż spoczywa pod melafirowymi gruzami zniszczonej twierdzy. Złota Góra i kawka znosząca złote jajka Kolejne podanie wiąże się z samą nazwą wzgórza. Przez całe lata po zniszczeniu zamku okoliczni mieszkańcy nazywali szczyt Goldbergiem, czyli Złotą Górą. Ludowa legenda głosiła, że w ruinach dawnej, potężnej wieży zamkowej (stołpu) uwiła sobie gniazdo niezwykła kawka. Ptak ten miał znosić szczerozłote jajka. Opowieści te były tak żywe w lokalnym folklorze, że twierdzono nawet, iż z biegiem lat kilka z tych cudownych złotych jaj trafiło w niewyjaśnionych okolicznościach do skarbca klasztoru cystersów w oddalonym Krzeszowie.